Road to somewhere.

- Ostatnio jakoś nie mogę spać. 
- Walnij sobie setę.
- Codziennie?

Kiedy Renata się nudzi przegląda blogi o modzie i podziwia łatwość wyrażania siebie tudzież odwagę ich autorek. Choć nigdy nie potrafiła określić swojego punktu widzenia i przedstawić go nawet słownie, ani na płótnie czy przez muzykę, to dalej uparcie wierzy, że kiedyś nastanie ten dzień, że coś w niej pęknie i bynajmniej nie będzie to żyłka.

Jako dziecko grała na keyboardzie. Mimo że nie lubiła grać i nigdy nie miała do tego smykałki, to chętnie chodziła na zajęcia spotykać się z koleżankami. Szczególnie jedna wpadła jej w oko. Jej długie blond włosy omiatały klawiaturę z taką pasją, jakiej mała Renia nigdy nie doświadczyła i zapewne nie doświadczy. Kiedy grała wydawało się, że przy każdym naciśnięciu klawisza jej smukłe palce napotykały silny opór, jakby odłamywała kolejne kawałki zmarzniętej czekolady. Ach, jaki piękny był ten "Wlazł kotek na płotek"! Gdy nauczyciel wychodził z sali, dziewczynka rysowała na tablicy ulubioną postać - Czarodziejkę z Księżyca, wzbogacając przy tym swoją prezentację o taniec i śpiew rodem z bajki. Przez ogromne okulary osadzone ciężko na maleńkim nosku jej niebieskie oczy wydawały się być irracjonalnie duże, dzięki czemu Renata bardzo szybko zaczęła kojarzyć jej filigranową postać z animacjami Mangi. Oczy były jej wizytówką. Widać było w nich wszystko czego pragnęła, co przeżywała i co już przeżyła, wszystko, co ją cieszyło i co doprowadzało do płaczu.

Od tamtej pory wierzy, że na schorowanej Matce Ziemi są dzieci o oczach małej Milenki, które wyrosną na ludzi z pasją nie do złamania i duszą zamkniętą za oknami źrenic. I choć jest ich na pewno znacznie mniej, to świadomość, że ten fakt tylko buduje ich wartość, napawa Renatę dumą. Apokalipsy nie będzie. Jeszcze nie teraz.