Zachody i wschody.

Najwięcej złota można wybrać jedynie bardzo drobnym sitem - nawet najmniejsze bryłki zostaną na palecie i nie zginą ponownie w falach, zmieszane z piachem i brudem.

Przerażona rozglądała się we wszystkie strony. Czarnej już nie było, uciekła bez słowa, jakby uświadomiła sobie, że powinna być teraz gdzieś indziej. Renata była do tego przyzwyczajona, jeszcze wtedy nie zauważała śmieszności sytuacji w jakiej się znalazła. Na zrozumienie tego potrzebowała jeszcze dwóch lat i pięciu miesięcy. Cztery długie lata walczyła o sympatię wciąż obcej osoby, nie czuła nigdy zmęczenia i nie potrzebowała niczyjego wsparcia, zawsze miała w rękawie wytłumaczenie dla braku szacunku. Potrzebowała do życia jedynie usprawiedliwienia tego, że dała Czarnej możliwość traktowania jej w ten sposób.

Po raz kolejny stała sama na torach. Zbliżał się zimowy zachód słońca nad kopalnią piachu, który jeszcze bardziej paraliżował odbijającą się od świeżego śniegu pomarańczowo-różową łuną. Usiadła na szynie i zawiesiła wzrok na kaskadzie świateł, a kryształowe postaci o setkach kończyn wyciągniętych ku niebu przyglądały się jej z uwagą, wspominając czasy, kiedy dawały Renacie cień w słoneczne, równie samotne popołudnia. Miała wrażenie, jakby płatki śniegu spadające wokół specjalnie omijały jej twarz, by nie burzyć skupionej na zachodzie uwagi. Była to najpiękniejsza z możliwych nagród za kolejną porażkę w walce o przyjaciela.

The Verve - Bitter Sweet Symphony